Pracownia Rozwoju

gallery/walnut-2961898_1920
Renata Muszyńska
gallery/finclub
gallery/facebook-667456_1920
Koszyk (0)

Noetyczny rozwój to praca oparta na intuicji. Polega na pogłębianiu kontaktu ze swoim prawdziwym "ja". U jej podstaw znajduje się ta prawda, że najwyższym (najgłębszym) poznaniem człowieka jest poznanie jego intelektu (serca). Jest to również praca oparta na trzech wymiarach funkcjonowania człowieka: cielesnym, psychicznym i duchowym (rozumowym i noetycznym). 

 

U podstaw noetycznego rozwoju znajduje się wielowymiarowy paradygmat antropologiczny, zgodnie z którym człowiek funkcjonuje w trzech wymiarach życia: wegetatywnym (biologicznym), zmysłowym (psychicznym) i umysłowym (rozumowym i intelektualnym, nazywanym też noetycznym). 

Wszystkie te wymiary pozostają we względnej równowadze, jeśli życie wegetatywne, zmysłowe i rozumowe jest podporządkowane "widzeniu" naszego intelektu (serca). Dzieje się tak wówczas, gdy wsłuchujemy się w "głos" swojego serca i staramy się za nim podążać. Skutkiem tej wewnętrznej równowagi jest własna harmonia psychiczna, a w konsekwencji również zdrowie cielesne.

 

W praktyce najczęściej bywa jednak tak, iż na skutek różnych okoliczności i przeszłych doświadczeń tracimy kontakt ze swoim sercem, a w naszej codzienności dominuje życie popędowe (biologiczne, wegetatywne), zmysłowe bądź racjonalne. Oznacza to, że patrzymy na świat z określonego "miejsca" naszej duszy i zgodnie z tym widzeniem żyjemy, podczas gdy inne "miejsca" pozostają nieużywane, a nawet zablokowane.

 

W rezultacie tej wewnętrznej dysharmonii nierzadko dochodzi do zaburzeń w funkcjonowaniu pozostałych wymiarów naszego życia, w tym:

  • sfery psychicznej i chorób ciała,
  • więzi z bliskimi osobami (rodzina, przyjaciele),
  • relacji wychowawczych (dzieci, wnuki, wychowankowie, uczniowie)
  • życia zawodowego (wybór pracy, relacje z pracodawcą, z pracownikami).

Uważam, że rozwój (teorie i techniki) to pomoc na drodze życia. Polega na tym, by szerzej widzieć drogę, by widzieć ją lepiej i głębiej, najpierw - by widzieć przeszkody, znajdujące się na niej i je usuwać (autoterapia i psychoterapia), potem - by widzieć więcej środków – sposobów postępowania naprzód, by pomóc ruszyć, gdy zatrzymamy się na drodze i nie wiemy, jak dalej iść lub gdy chcemy zmienić sposób naszej wędrówki (coaching).

Rozwój duchowy traktuję jak "życiowy przewodnik", któremu podporządkowane jest nasze życie biologiczne i psychiczne. Duchowy rozwój zachodzi w nas nawet wtedy, gdy go sobie nie uświadamiamy. Dzisiaj bardzo często przeżywamy go nieświadomie, ponieważ sprzyja temu kultura naszych czasów. Czasami czujemy się jak ślepcy, którzy nie widzą drogi, nie wiedzą, w którą stronę pójść, a stawiane przez nas kroki jedynie to potwierdzają. Jest to czas życiowych wątpliwości i kryzysów, jawiący się na zewnątrz na sposób zaburzeń psychicznych, którymi owe kryzysy w istocie swojej nie są. Domaga się to właściwego rozeznania. Niemniej jednak uważam, że bez oczyszczenia i uporządkowania sfery psychicznej możemy się w rozwoju duchowym zatrzymać. Schematy wyniesione z domu i życiowe doświadczenia, zwłaszcza z okresu naszego dzieciństwa, mogą stać się poważną przeszkodą na drodze naszego wzrostu.

 

Myślę również, że rozwój duchowy pociąga za sobą troskę o ciało. Zaburzenia w funkcjonowaniu naszego ciała bowiem mogą maskować się jako choroby psychiczne. Z tego powodu wzajemne zależności poszczególnych wymiarów naszego życia świadczą o potrzebie naszego wielowymiarowego rozwoju, w którym duchowy wzrost jest przewodnikiem.

 

Z tego powodu w swojej pracy nad rozwojem kieruję się wspomnianymi już zasadami:

1) Przekraczam relatywizm w rozumieniu rozwoju osobistego, opierając go na klasycznej antropologii, a więc na istocie i naturze człowieka.

2) Przekraczam psychiczny wymiar rozwoju, ujmując go wielowymiarowo oraz zwracając szczególną uwagę na rozwój duchowy i życiową misję wpisaną w serce człowieka.

gallery/metoda 1