Noetyczny rozwój

Podstawy antropologii noetycznej

2017-09-11 15:29:11
U podstaw antropologii noetycznej znajduje się wielowymiarowy paradygmat antropologiczny, zgodnie z którym człowiek funkcjonuje w trzech wymiarach życia: wegetatywnym (biologicznym), zmysłowym (psychicznym) i umysłowym (rozumowym i intelektualnym, nazywanym też noetycznym). 
 
Wszystkie te wymiary teoretycznie pozostają we względnej równowadze, ale w praktyce najczęściej bywa tak, że któryś z nich dominuje. Oznacza to, że człowiek patrzy na świat z okreslonego miejsca swojej duszy i zgodnie z tym widzeniem żyje. 
Mówi się czasem, że widzimy siebie i świat przez okulary. Od tego, jakie okulary założymy, zależy, jak widzimy własne życie i świat wokół nas.

Między poszczególnymi wymiarami zachodzą wzajemne relacje, mianowicie takie, że wymiar wyższy zawiera w sobie wymiary niższe. Z wymiaru wyższego widać też niższe. Z kolei z wymiaru niższego nie widać tego, co sie dzieje na niższym. Człowiek, który jest zamknięty w “swoim” świecie, ma bardzo słaby kontakt z otoczeniem, z tym, co dzieje się na zewnątrz niego. Jego życie toczy się w kręgu własnych wyobrażeń i minionych doświadczeń, bez związku z teraźniejszością. Z kolei człowiek, żyjący “chwilą” i pod wpływem doraźnych doznań, jest otwarty na innych ludzi i świat, ale na ogół nie planuje przyszłości i nie przewiduje konsekwencji swoich działań. Ten, kto snuje plany, analizuje poszczególne swoje działania i zasadniczo ma dobrze poukładaną głowę  i uporządkowane uczucia, może mieć problem ze spontanicznym działaniem, kierowaniem się intuicją i wrażliwością na wewnętrzne poruszenia swojego serca. W końcu ten, kto “patrzy sercem”, może z głębokiego miejsca w sobie “zobaczyć” i określić  właściwy stosunek do ciała, zmysłów, emocji i rozumu, nadać znaczenie poszczególnym swoim doznaniom i działaniom.

 

Wymiar wegetatywny

Pierwszy wymiar  to wegetatywny wymiar duszy, a zarazem wegetatywny wyniar życia. 
 
Na symbolicznym rysunku zaznaczony jest kolorem niebieskim. Jest to “obszar” najbardziej powierzchowny, dobrze odizolowany od otoczenia. Świat widziany z tego “miejsca” wydaje się szary i ponury.
 
Życie "wegetatywne" to życie odizolowane od otoczenia i zamknięte w sobie, a towarzyszące mu stany duszy to: użalanie się nad sobą i rola ofiary, roztrząsanie problemów, pogrążanie się w rozpaczy, działanie pod wpływem lęku i wewnętrznych przymusów, poczucie skrzywdzenia, brak kontaktu ze sobą “tu i teraz”, a także różne formy uzależnienia, zaburzenia odżywiania i wzrostu. To także dominacja różnych mechanizmów obronnych, chroniących nas przed zmianą, prawdą o sobie, bólem i przykrością.
 
To życie w przeszłości lub przyszłości. To też życie ukryte i bezpieczne, w którym panuje tzw. “święty spokój”.

 

Wymiar zmysłowy

Drugi wymiar to zmysłowy wymiar duszy.  
Na rysunku symbolizuje go kolor czerwony. Zajmuje miejsce położone pod warstwą wegetatywną, czyli nieco głębsze w duszy. Jest to miejsce kontaktu ze światem zewnętrznym, który zawdzięczamy wyposażeniu naszego ciała w organy zmysłów, a naszej duszy we władze poznawcze i pożądawcze. To wymiar zmysłów i uczuć, doznań i przeżyć w teraźniejszym “tu i teraz”.
 
Świat widziany z tego miejsca jest różnorodny i kolorowy. Życie w tym wymiarze jest reakcją na oddziałujące z zewnątrz bodźce, podążaniem za silnymi doznaniami, ryzykiem. To też życie uczuciami “zniekształconymi”, a więc stłumionymi, zranionymi, a także schematami i obciążeniami wyniesionymi z naszych rodzin pochodzenia. To życie schematyczne, automatyczne, pozbawione refleksji i przewidywania konsekwencji własnych działań. Człowiek funkcjonujący w tym wymiarze dąży przede wszystkim do osiągnięcia własnej przyjemności.
 
Wymiar rozumowy
 
Trzeci wymiar to rozumowy wymiar duszy, a więc ten, który z natury wyróżnia człowieka.  
Na rysunku symbolicznie przedstawia go kolor zielony. Znajduje się pod wegetatywną i zmysłową warstwą, a więc znacznie głębiej w duszy.
 
Świat widziany z tego miejsca jest bardzo racjonalny i sensowny. Charakteryzuje go życie według zasad, logiczne, zgodne z planem oraz wolne decyzje, podejmowane po uprzednio przeprowadzonej refleksji. Życie rozumowe to życie skupione  na wykorzystaniu naszego czasu i wyznaczaniu sobie celów działania. Polega na wychodzeniu do innych. Człowiek funkcjonujący w tym wymiarze poszukuje sensu we wszystkim, co robi. 

Wymiar intelektualny 
 
Czwarty wymiar to intelektualny wymiar duszy, nazywany sercem lub wymiarem noetycznym. Na rysunku symbolizuje go kolor żółty. Zajmuje miejsce w “środku” duszy, miejsce najgłębsze, bo położone pod warstwą wegetatywną, zmysłową i rozumną.
 
Jest to "miejsce" głębokiego kontaktu ze sobą samym, ale też z żywym Bogiem obecnym w sercu. To "miejsce" natchnienia, oświecenia, poruszenia, miejsce spontanicznego poznania i wolnego wyboru woli. To “miejsce” miłosnego zjednoczenia i radosnego dzielenia się tą miłością, “dawania” jej innym.

Człowiek żyjący w tym wymiarze stara się podążać zaq światłem swojego intelektu i odrózniać je od innych swoich doświadczeń wewnętrznych. Stara się odkrywać własną drogę i jej indywidualny charakter. 
Kategorie wpisu: Noetyka
« powrót
Kreator www - przetestuj za darmo