Metoda

Noetyczny rozwój to praca oparta na intuicji. Polega na pogłębianiu kontaktu ze swoim prawdziwym “ja”. U jej podstaw znajduje się ta prawda, że najwyższym (najgłębszym) poznaniem człowieka jest poznanie jego intelektu (serca). Jest to również praca oparta na trzech wymiarach funkcjonowania człowieka: cielesnym, psychicznym i duchowym (rozumowym i noetycznym).

U podstaw noetycznego rozwoju znajduje się wielowymiarowy paradygmat antropologiczny, zgodnie z którym człowiek funkcjonuje w trzech wymiarach życia: wegetatywnym (biologicznym), zmysłowym (psychicznym) i umysłowym (rozumowym i intelektualnym, nazywanym też noetycznym). Wszystkie te wymiary pozostają we względnej równowadze, jeśli życie wegetatywne, zmysłowe i rozumowe jest podporządkowane “widzeniu” naszego intelektu (serca). Dzieje się tak wówczas, gdy wsłuchujemy się w “głos” swojego serca i staramy się za nim podążać. Skutkiem tej wewnętrznej równowagi jest własna harmonia psychiczna, a w konsekwencji również zdrowie cielesne.

 

 

W praktyce najczęściej bywa jednak tak, iż na skutek różnych okoliczności i przeszłych doświadczeń tracimy kontakt ze swoim sercem, a w naszej codzienności dominuje życie popędowe (biologiczne, wegetatywne), zmysłowe bądź racjonalne. Oznacza to, że patrzymy na świat z określonego “miejsca” naszej duszy i zgodnie z tym widzeniem żyjemy, podczas gdy inne “miejsca” pozostają nieużywane, a nawet zablokowane.

W rezultacie tej wewnętrznej dysharmonii nierzadko dochodzi do zaburzeń w funkcjonowaniu pozostałych wymiarów naszego życia, w tym:

  • sfery psychicznej i chorób ciała,
  • więzi z bliskimi osobami (rodzina, przyjaciele),
  • relacji wychowawczych (dzieci, wnuki, wychowankowie, uczniowie),
  • życia zawodowego (wybór pracy, relacje z pracodawcą, z pracownikami).

Z punktu widzenia noetyki do okoliczności, które sprzyjają powstaniu wewnętrznej dysharmonii należą między innymi: brak ciszy (brak czasu na uświadomienie swoich emocji), a w związku z tym brak samopoznania i kontaktu ze swoim sercem, brak stawania w prawdzie (rodzinne tajemnice, tematy tabu, ukrywanie prawdy przed bliskimi, brak zgody na to, co nas spotyka), “odejście” od swojego serca, od głębokiego pragnienia, “odejście” od Miłości (brak przebaczenia, trwania przy prawdzie), brak samoakceptacji (z lęku przed odrzuceniem przez innych), nasza niedojrzałość (np. nieumiejętność sprawowania roli matki, ojca, przeżywanie traumy w izolacji, samotności, nierozwiązane konflikty wewnętrzne), a także niedojrzałość naszych rodziców i przodków.

Praca noetyczna w tym paradygmacie polega na przywracaniu właściwych relacji między poszczególnymi wymiarami naszego życia w ten sposób, by usunięte zostały przeszkody, utrudniające nam kontakt ze swoim sercem. Dzięki niej staje się możliwe głębokie i prawdziwe widzenie siebie, innych ludzi i świata, a przez to uzyskanie wewnętrznej harmonii ciała, psychiki, rozumu i serca. Troska o tę równowagę i ćwiczenia w coraz sprawniejszym uzyskiwaniu wglądu w siebie sprawiają, że odzyskiwanie kontaktu ze sobą staje się łatwiejsze i jest wyrazem zachodzącego w nas noetycznego rozwoju.

Ów rozwój umożliwia nam poszukiwanie drogi życiowej, swojej indywidualności i niepowtarzalności.